Jednak u podstaw tych wymagań – jak również zmian w polityce pieniężnej, które miały miejsce w wielu krajach poza UE – leżą także doświadczenia z zakresu polityki stabilizacji w latach 70. i 80., które wyraźnie wskazują, że niska, stabilna inflacja jest warunkiem koniecznym dla sprawnego funkcjonowania gospodarki i sprzyjającym stabilnemu rozwoju makroekonomicznemu.
Banki centralne próbowały różnych sposobów by zapewnić gospodarce „kotwicę nominalną”, na przykład, utrzymując stałą wartość waluty w stosunku do złota lub innych walut lub mające zwłaszcza na celu tempo wzrostu podaży pieniądza. Jednakże ani stałym kursem walutowym ani określoną wartością podaży pieniądza nie udało się zapobiec zbyt wysokiej inflacji, od początku 1990 roku ustalono, że polityka pieniężna powinna być sformułowana w postaci wyraźnego celu inflacyjnego. Kraje, które wprowadziły cel inflacyjny również często wprowadzały zmiany, które wymagałyby zwiększenia niezależności banku centralnego.