Wcześniej skradli oni dwa piękne żyrandole. Z pożaru ocalał tylko mosiężny krzyż. To tragiczne doświadczenie zamieniło się jednak w dobro. Można było doświadczyć prawdy słów św. Pawła z Listu do Rzymian: „Gdzie wzmógł się grzech, tam jeszcze obficiej rozlała się łaska Boga.” Parafianie z wielkim zapałem przystąpili do odbudowy, wiele osób w tym celu brało urlopy. Dzięki tej hojności już w niedzielę 1 stycznia 1989 w częściowo zbudowanej kaplicy zostały odprawione trzy msze św. i nabożeństwa przebłagalne za akt bezmyślnego wandalizmu. Budowę zakończono 12 stycznia, a trzy dni później została poświęcona przez ks. bpa Mariana Dusia. Parafianie sami postanowili pilnować w nocy nowo zbudowanej kaplicy. Wiele materiałów i tym razem ofiarował ks. Dziekan. Wyposażenie nowej kaplicy natomiast w znacznej części zostało podarowane przez ss. Benedyktynki z Otwocka. Kaplica ta okazała się wkrótce za mała i trzeba było przenieść dużą kaplicę z parafii Wniebowstąpienia Pańskiego w Warszawie. W lutym 1989 rozpoczęły się prace przygotowawcze do wybudowania części mieszkalnej dla księdza (do tej pory mieszkał w wynajmowanym mieszkaniu na osiedlu) i III kaplicy, która miała służyć, aż do ukończenia budowy kościoła. Prace przy budowie kaplicy i części mieszkalnej zakończyły się pod koniec lipca, a dn. 29 lipca 1989 zostały poświęcone przez ks.