W okresie 1983–1985 pełnił funkcję sekretarza stanu ds. współpracy na rzecz rozwoju. Później do 1988 sprawował urząd ministra obrony w rządzie Wilfrieda Martensa. Od 1995 do 2000 był burmistrzem Brukseli, następnie przez trzy lata wykonywał obowiązki ministra-prezydenta Regionu Stołecznego, odpowiadając we władzach tego regionu także za badania naukowe.
W 2003 kolejny raz zasiadł w federalnej Izbie Reprezentantów, w 2007 uzyskał reelekcję na następną czteroletnią kadencję. Brał aktywny udział w rokowaniach koalicyjnych w trakcie kryzysu politycznego. M.in. z polecenia króla Alberta II był jednym z trzech negocjatorów mających doprowadzić do kontynuacji rozmów na temat reformy konstytucyjnej. W przedterminowych wyborach w 2010 utrzymał miejsce w parlamencie.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Belgijscy ministrowie obrony Kategoria:Belgijscy samorządowcy Kategoria:Belgijscy posłowie do Parlamentu Europejskiego III kadencji Kategoria:Politycy Ruchu Reformatorskiego Kategoria:Urodzeni w 1941