Francisco Antonio Pinto Díaz (ur. 23 lipca 1785 w Santiago, zm. 18 lipca 1858 tamże) – chilijski polityk. W latach 1827–1829 sprawował funkcję prezydenta Chile.
Życiorys Urodził się w Santiago. Był synem Joaquín Pinto i Mercedes Díaz de la Puente. Ukończył najlepszą szkołę w kraju Convictorio Carolino i został studentem wydziału prawa. W młodości poświęcił się commerce. Zgodnie z normami społecznymi czasu, został również oficerem milicji "Regimiento del Rey"Pułku (King's). W roku 1810, w Limie, dowiedział się o powstawaniu Junty rządu Królestwa i natychmiast powrócił do kraju, gdzie został oskarżony o udział w misji dyplomatycznej w Buenos Aires. Wysłany do Anglii, a następnie do innych krajów europejskich, z zadaniem zbierania poparcia dla ruchu niepodległościowego. Powrócił na wieść o klęsce armii chilijskiej w Bitwie pod Rancaguą i odzyskaniu Chile przez wojska hiszpańskie. Po powrocie wyjechał do Argentyny, gdzie współpracował przy tworzeniu nowej armii.
Pinto był żonaty z Luisą Garmendia Aldurralde z którą miał dwoje dzieci, Aníbala Pinto, Który został prezydentem Chile i Enriqueta Pinto, Przyszłą żonę prezydenta Manuel Bulnes. Jego wnukowie José Miguel Carrera i Ignacio Carrera Pinto, stali się bohaterami wojny o Pacyfik.