Prowadził aktywną, choć chaotyczną politykę nad Bałtykiem, wdając się w liczne spory z władcami brandenburskimi, meklemburskimi, pomorskimi, holsztyńskimi oraz miastami hanzeatyckimi. W czasie ich trwania utracił ostatnie, już tylko formalne, prawa zwierzchnie w Meklemburgii i Pomorzu. W 1356 na mocy Złotej Bulli ostatecznie został pokonany w sporze o godność elektorską. Zmarł wskutek upadku z konia.
Był żonaty z Elżbietą z rodu Gryfitów, z tego związku pochodzili m.in. syn i następca Eryka, Eryk II, oraz biskup kamieński Jan I.
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Dynastia askańska Kategoria:Władcy Saksonii-Lauenburga Kategoria:Zmarli w 1361