Consolamentum (z – „pocieszać”) – obrzęd katarski o charakterze sakramentu, zapewniający odpuszczenie grzechów i symbolizujący przyjęcie wiernego lub wiernej do grupy Doskonałych.
Znaczenie i sakramentalny charakter Consolamentum Przebieg obrzędu jest znany dzięki dwóm zachowanym katarskim tekstom liturgicznym. Jeden z nich pochodzi z lat 1235–1250 i został spisany w języku łacińskim, drugi zaś powstał w drugiej połowie XIII w. w języku oksytańskim. Najprawdopodobniej jednak obrzęd był znany już wcześniej. Zachował się też znacznie późniejszy opis tzw. Consolamentum Dublińskiego.
Zgodnie z wierzeniami katarów przyjęcie Consolamentum skutkowało odpuszczeniem wszystkich grzechów. Doskonały, który po przyjęciu go nie popełnił żadnego grzechu, z chwilą śmierci automatycznie osiągał zbawienie. Consolamentum stanowiło więc dla katarów sakrament, którego otrzymanie zapewniało zbawienie już za życia.
Ze względu na bardzo rygorystyczne wymagania dotyczące sposobu życia Doskonałych wielu katarów przyjmowało consolamentum tuż przed śmiercią. Niektórzy jednak po przyjęciu dokonywali powolnego samobójstwa, np. poprzez zaprzestanie przyjmowania posiłków (Endura).