Od samego początku organizacja uznawała rządy indonezyjskie na wyspie za okupację, ale starała się prowadzić z Dżakartą działania dyplomatyczne.
W 1969 na wyspę skierowano generała brygady Sarwo Edhie, który w dniach 14 lipca–2 sierpnia nadzorował „właściwe”Tj. zgodne z linią polityki rządu w Dżakarcie. przeprowadzenie, tzw. Aktu Wolnego Wyboru: w pierwszej fazie zostało wybranych 1200 Papuasów, którzy – odpowiednio poinstruowani i przekupieni lub też pod nadzorem – jednomyślnie postanowili o oficjalnym włączeniu Zachodniej Nowej Gwinei do Indonezji. Mimo że sami Papuasi, jak i rządy niektórych państw, stanowczo oprotestowali tę decyzję, to jednak Zgromadzenie Ogólne ONZ zaakceptowało wynik „głosowania”. W odpowiedzi na to, przywódcy OPM – Oom Nicolaas Jouwe, Seth Jafeth Roemkorem oraz Jacob Hendrik Prai – postanowili podjąć próbę ogłoszenia przez Zachodnią Nową Gwineę niepodległości. 1 lipca 1971 Roemkorem i Prai ogłosili niepodległość wyspy jako Republiki Papui Zachodniej i sporządzili jej konstytucję. Roemkorem został prezydentem państwa, a Prai – przewodniczącym Senatu.