Zygmunt Kapitaniak, ps. „Bronisław” (ur. 28 marca 1905 w Zawodziu, zm. 16 czerwca 1971 w Warszawie) – polski prawnik (adwokat i sędzia), działacz polityczny, przewodniczący Zjednoczenia Demokratycznego w czasie II wojny światowej, po wojnie działacz SD.
Życiorys Urodził się w rodzinie Franciszka i Heleny z Łuczaków. W roku 1916 rozpoczął naukę w Szkole Handlowej w Kaliszu i kontynuował ją (po upaństwowieniu placówki) w Gimnazjum im. Tadeusza Kościuszki, które ukończył w czerwcu 1923 r. i otrzymał świadectwo dojrzałości, po czym studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1923–1925) i Uniwersytecie Stefana Batorego (1927–1930). W latach 1931–1936 pracował jako aplikant i asesor Sądu Okręgowego, później był sędzią Sądu Grodzkiego i Okręgowego (1936–1942). Od 1942 do 1944 wykonywał zawód adwokata.
W latach 30. działał w Naczelnym Związku Zrzeszeń Młodych Prawników oraz Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Życie”. W 1941 zaangażował się w działalność w Stronnictwie Demokratycznym, w tym samym roku rozpoczynając pracę dla Wydziału Informacji Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej ZWZ-AK, gdzie kierował referatem C–2 (P–2) – miał za zadanie m.in. analizę ruchu komunistycznego (PPR) w okupowanej Polsce.