Zozym Sołowiecki – święty mnich prawosławny. Obok świętych Sawwacjusza i Germana jeden z twórców Monasteru Sołowieckiego.

Urodził się na terytorium eparchii nowogrodzkiej w rodzinie Barbary i Gabriela. Według hagiografii od dzieciństwa miał wykazywać głęboko religijną postawę i wstąpić do monasteru natychmiast po śmierci rodziców. Udał się następnie na północ Rosji w celu założenia nowego męskiego klasztoru. U ujścia rzeki Sumy spotkał się z mnichem Germanem, który opowiedział mu o samotnej wyspie (w archipelagu Wysp Sołowieckich), na której przez sześć lat żył razem z zakonnikiem o imieniu Sawwacjusz. Wszyscy trzej udali się we wskazane przez Germana miejsce, gdzie około 1436 wznieśli pierwszą cerkiew oraz budynek mieszkalny dla mnichów. Chcieli, aby monaster był samowystarczalny i starali się uprawiać przy nim rośliny oraz łowić ryby, jednak z powodu warunków klimatycznych byli uzależnieni od wsparcia miejscowej ludności. Jedną z zim Zozym przeżył sam na wyspie. Według legend był kuszony przez diabły i cudem uniknął śmierci głodowej.