Do wystrzeliwania granatów stosowano specjalną wersję ćwiczebnych naboi 7,62 × 39 mm wz. 43, czyli nabój UNM (od uniwersalny nabój miotający) wz. 1943/60 (o konstrukcji identycznej z nabojem ślepym wz.1943, ale z mocniejszym ładunkiem prochowym). W odróżnieniu od naboju ślepego wz.1943, UNM miał wierzchołek pomalowany na biało. Karabinek był produkowany z kolbą drewnianą stałą lub metalową składaną. Wersja z kolbą składaną, skonstruowana dla wojsk powietrznodesantowych, została szybko wycofana z uzbrojenia (zbyt mała sztywność i wytrzymałość kolby). Na początku lat 70. powstał karabinek–granatnik wz. 1960/72 w którym wprowadzono prostszy i tańszy celownik nasadkowy CN-70Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak Encyklopedia współczesnej broni palnej s. 94. Posiadał on drewnianą kolbę o konstrukcji podobnej do stałej, ale szybkoodłączalną i był przeznaczony dla wojsk powietrznodesantowych.
Poza ludowym Wojskiem Polskim kbkg wz. 1960 był używany przez Vietcong, a także członków formacji palestyńskich.
Opis konstrukcji Działanie karabinu podczas strzelania amunicją 7,62 × 39 mm wz. 43 (regulator gazowy w pozycji „O” - otwarty). Przy strzelaniu granatami nasadkowymi z nabojami UNM wz. 1943/60 (regulator gazowy w pozycji „Z” - zamknięty).