Z tego też powodu raport był wielokrotnie prezentowany jako argument przeciwko dotowaniu szkół ze środków publicznych.
Raport wskazywał przy tym, że na wyniki osiągane przez uczniów wpływ mają zarówno ich własne pochodzenie społeczne, jak i, w mniejszym stopniu, pochodzenie społeczne pozostałych członków klasy szkolnej. Dawał więc bezpośrednie wskazówki polityce społecznej nastawionej na zmniejszanie nierówności społecznych i desegregację – należało tworzyć klasy o mieszanym składzie społecznym i rasowym.
Kwestie skuteczności polityki desegregacji zostały rozwinięte w projekcie badawczym związanym z Urban Institute w Waszyngtonie (raport Trends in School Segregation z 1975 r.). Poddano w nim analizie skutki programu dowożenia czarnych uczniów pochodzących z niższych klas społecznych do mieszanych rasowo szkół zdominowanych przez wyższe klasy społeczne (tzw. desegregation busing). Coleman zauważył, że w odpowiedzi na program desegregacji, rodzice białych uczniów przenosili swoje dzieci do innych szkół. Efekt ten określony został jako "ucieczka białych" (white flight) i w konsekwencji zadecydował o fiasku desegregation busing.