Rok 1457 Konflikt rozgorzał na nowo w 1457 roku, gdy kupcy stargardzcy zaczęli używać jako portu północnej odnogi ujścia Iny, ponieważ nie udało się im całkowicie oczyścić południowego koryta, zapalowanego wiosną 1454 roku. Szczecinianie zareagowali tym ostrzej, gdyż zgodnie z przywilejami tegoż miasta stargardzianie ujścia tego używać nie mogli, dodatkowo przypomnieli założenia przywileju w 1301 roku, który przyznawał cały obszar wodny pomiędzy Krępą a północnym ramieniem Iny właśnie SzczecinowiPommersches Urkundenbuch, Bd. IV, nr 1989.. Ks. Otton III pod wpływem szczecinian posłał swoich wysłanników do Stargardu, aby ostrzec mieszczan przed konsekwencjami naruszania przywileju z 1301 roku. Jako rozjemców wysłano najpierw kanclerza Jaspera von Guntersberga, potem zaś Joahuma von Mellentina, który to szczególnie usiłował doprowadzić do zażegnania sporu.