II Bitwa pod Aduatucą – starcie zbrojne, które miało miejsce w roku 53 p.n.e.
W roku 53 p.n.e. Cezar podjął wyprawę na terytoria Eburonów, chcąc odszukać ukrywającego się tam Ambioryksa. Armia rzymska podzielona została na 3 części. Wojska generała Labienusa ruszyły w kierunku płn-zach ku wybrzeżu, generał Treboniusz pociągnął w kierunku płd-zach, natomiast Cezar skierował się ku rzece Sheldt i Ardenom. Wszystkie ugrupowania liczyły po 3 legiony, łącznie kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy. Cały ciężki sprzęt pozostawiono generałowi Kwintusowi Cyceronowi, który pozostał w ufortyfikowanym obozie niedaleko Aduatucy, gdzie klęskę w bitwie rok wcześniej ponieśli Sabinus i Cotta. Jego siły liczyły siedem tysięcy legionistów i kilka tysięcy służb pomocniczych. Dodatkowo znajdowało się tu kilkuset chorych, którzy nie byli w stanie brać udziału w walkach. Gdy po umówionym terminie Cezar nie wracał, Cyceron zmuszony został do wyjścia z obozu w poszukiwaniu prowiantu. Oddział w sile 3 000 ludzi (wśród nich chorzy żołnierze) opuścił obóz, kierując się na pobliskie pole pszenicy. Na czele grupy stał trybun Gajusz Treboniusz, krewny generała Treboniusza. W chwili gdy Rzymianie zbierali zboże, obóz stał się celem ataku Germanów z plemienia Sugambrów, których kilkuset wdarło się przez otwarte bramy do wewnątrz.