W rozpościerającym się w głębi krajobrazie wyróżniają się dwa akcenty – ruiny budowli po oraz wysokie drzewo. Ruiny symbolizują upadek Starego Przymierza. Ponadto jest to symboliczne ukazanie ruin pałacu Dawidowego, wedle tradycji nieopodal znajdowała się stajenka, gdzie miało mieć miejsce Narodzenie Pańskie. Drzewo zaś jest znakiem ponownego życia i Nowego Przymierza. Dwa cherubiny koronujące Maryję ozdobnym wieńcem z gałęzi winnej latorośli i róż o dwóch kolorach; białej i czerwonej. Kolory tych kwiatów symbolizują odpowiednio radości i boleści Marii. Kwiat konwalii jest symbolem niepokalanego poczęcia Marii oraz Wcielenia Chrystusa.
W liście napisanym w Wenecji 23 września 1506 r., zaadresowanym do Willibalda Pirckheimera, w którym Dürer wspomniał o ukończeniu Święta Różańcowego (Galeria Narodowa w Pradze), artysta napisał o drugim także ukończonym dziele. Zważając na styl, który preferował wówczas Dürer, badacze uważają, iż tym obrazem jest Madonna i Dzieciątko z czyżykiem, który artysta przyniósł do domu w Norymberdze.