Araszkiewicz został członkiem tej partii, wchodził w skład jej Naczelnego Komitetu w latach 1959–1973. Od 1948 roku pracował w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, a w latach 1957–1967 zajmował stanowisko podsekretarza stanu w tym ministerstwie. Był prezesem Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Brazylijskiej. Od 1962 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu PokojuSkład Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, "Trybuna Ludu", nr 163, 14 czerwca 1962, s. 4.. Uzyskał tytuł zawodowy magistra prawa na Uniwersytecie Łódzkim. W grudniu 1967 roku przeszedł na emeryturę. W 1970 roku został mianowany na stopień podpułkownika.
Życie rodzinne 240px|thumb|Grób Stanisława i Zuzanny Araszkiewiczów w Alei Zasłużonych Cmentarza Komunalnego na Powązkach w Warszawie Stanisław Arazkiewicz był synem Andrzeja, rolnika, i Katarzyny z domu Dąda. Miał siostrę, Katarzynę, późniejszą Wicińską. Ożenił się z Zuzanną Dieuleveut-Kaulek (1919–2000), wnuczką Wacława Piskorskiego, córką Jeana Luciena Dieuleveut-Kauleka i Łucji z domu Piskorskiej (1886–1935) oraz siostrzenicą m.in. Leonarda Piskorskiego i Tomasza Piskorskiego. Miał z nią syna Andrzeja (ur.