Mnich Mojżesz został zawezwany do Pustelni Optyńskiej przez biskupa kałuskiego w celu organizacji podległego temu klasztorowi męskiego skitu św. Jana Chrzciciela. Ostatecznie został przełożonym całego monasteru i poparł plan uczynienia z niego centrum życia duchowego Rosji poprzez przywrócenie instytucji starczestwa. Mnisi-starcy mieli być od 1829 wybierani przez całą wspólnotę z grona najbardziej doświadczonych zakonników. Mojżesz jako przełożony wspólnoty przyczynił się do przeniesienia się do niej mnichów Lwa (Nagołkina) i Makariusza (Iwanowa), którzy zostali pierwszymi starcami optyńskimi. Sam Mojżesz również został wybrany na starca przez innych zakonników, a jednym z jego dzieci duchowych był kolejny późniejszy święty – mnich Ambroży (Grenkow).
Jako przełożony mnich Mojżesz wspierał działalność wydawniczą Pustelni Optyńskiej, jak również zgromadził w klasztorze bogatą bibliotekę dzieł teologicznych. Jako starzec wiele czasu poświęcał na spotkania z ludźmi świeckimi, przybywającymi do Kozielska po porady duchowe. 6 czerwca 1862, przewidując rychłą śmierć, złożył w obecności całej wspólnoty i licznych wiernych świeckich śluby wielkiej schimy. Po tym wydarzeniu miał uzyskać dar jasnowidzenia. Zmarł dziesięć dni później. Jego ciało miało nie ulec rozkładowi.