W czerwcu 1919 roku brał udział w Białoruskim Zjeździe Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny, w czasie którego został wybrany do Centralnej Białoruskiej Rady Wileńszczyzny i Grodzieńszczyzny. Od lata 1919 roku pełnił funkcję dyplomaty, przedstawiciela BRL w Republice Łotewskiej i Republice Estońskiej. Prowadził rozmowy z premierem łotewskiego rządu na temat utworzenia na terenie Łotwy białoruskich oddziałów wojskowych, zwracał się z prośbą do szefa rządu Łotwy Kārlisa Ulmanisa z prośbą o pomoc w walce z bolszewikami i o przepuszczenie białoruskich oddziałów na teren Białorusi. Uzyskał zgodę łotewskiego rządu na otwarcie konsulatu BRL.
Po udaniu się do Wilna został aresztowany przez władze polskie. Od września 1919 roku przebywał w Mińsku, gdzie był przewodniczącym Tymczasowego Białoruskiego Komitetu Narodowego. W grudniu 1919 roku wszedł w skład Prezydium Najwyższej Rady BRL. W tym samym miesiącu podał się do dymisji ze stanowiska ministra spraw wewnętrznych BRL i został wykluczony z BPSR.