Pierre Lacau (ur. 25 listopada 1873, zm. 26 marca 1963) – francuski filolog, archeolog i egiptolog. Wieloletni dyrektor Generalny Służby Starożytności, profesor Collège de France, członek Académie des Inscriptions et Belles-Lettres.
Urodził się w Brie-Comte-Robert w departamencie Seine-et-Marne, w środkowej Francji. Na początku XX wieku został zaproszony do Kairu, do współpracy, w ramach międzynarodowej komisji, przy tworzeniu "Katalogu Generalnego" w Muzeum Egipskim. Dzieło to zostało wydane drukiem w 1904 roku. W 1912 roku otrzymał nominacje na stanowisko dyrektora Francuskiego Instytutu Archeologii Wschodu. W 1914 został następcą Gastona Maspero na stanowisku dyrektora generalnego Służby Starożytności w Kairze w wyniku rekomendacji tegoż. W praktyce pracę rozpoczął dopiero po zakończeniu I Wojny Światowej - w 1917 roku. Sprawował nadzór nad pracami poszukiwawczymi w Dolinie Królów, a później badawczymi w grobowcu Tutanchamona, po jego odkryciu przez Howarda Cartera w listopadzie 1922 roku. W swej opinii na temat sposobu prowadzenia prac oraz podziału znalezisk różnił się zdecydowanie od liberalnej polityki G.