thumb|200px|Turkot bernburski Turkot bernburski – rasa gołębia domowego.
Pochodzenie Turkot bernburski powstał z niemieckich turkotów dwuczubach oraz gołębi barwnych o mnisim rysunku. Znany był już w końcu XVIII wieku w Saksonii, w okręgu Anhalt. W późniejszych czasach hodowany był głównie w Bernburg (Saale) i okolicach, dlatego w 1855 roku został nazwany bernburskim turkotem.
Charakterystyka budowy i upierzenia Turkot bernburski jest dużym, silnym gołębiem o bogatym upierzeniu, z prawie poziomą postawą, o wyraźnej strukturze upierzenia głowy i o mocno upierzonych nogach. Jest także gołębiem o mocnej głowie, z szeroką, możliwie stojącą i wysoko osadzoną, bogatą w pióra koronką bez oraz z bocznymi rozetami. Pożądany jest rowek między koronką a piórami szyi. Goździk powinien być bogato upierzony, o owalnym kształcie, możliwie ze wszystkich stron zamknięty i zwarty. Przednia część goździka przykrywa biało przypudrowane woskówki. Wymagane są pod goździkiem małe pióra, podnoszące goździk, w celu uniknięcia tzw. zwisającego goździka.
Wymagana jest krótka i gruba szyja, pierś zaś głęboko osadzona, szeroka i wystająca. Nogi powinny być krótkie, z długimi i gęstymi łapciami. Zewnętrzne pióra w łapciach łączą się z piórami sępimi na udach.