Po wielogodzinnym, silnym bombardowaniu przez lotnictwo (łącznie z nalotami dywanowymi przeprowadzonymi przez samoloty lotnictwa dalekiego zasięgu startujące z baz w ZSRR) oraz ostrzale artyleryjsko-rakietowym przez najcięższe radzieckie środki ogniowe (wyrzutnie Uragan i haubice Hiacynt), z rejonu Dżabal us-Siradż, w kierunku tunelu wyszło natarcie radzieckiej 108 dyw. zmech. Po rozbiciu mudżahedinów koło Tadżikanu i Kalataku, w południe nawiązała ona kontakt z 2. batalionem 345. pułku powietrznodesantowego i po zlikwidowaniu liczącej 120 partyzantów grupy Karima, dotarła do Salangu. Reszta sił radzieckich dotarła do tunelu o świcie 25 stycznia. Mudżahedini do 27 stycznia wycofali się z terenów sąsiadujących z szosą.
Cała operacja charakteryzowała się wyjątkowo małą ilością „kontaktu bezpośredniego” pomiędzy walczącymi stronami. Rosjanie wykorzystując swoją przewagę ogniową, przy napotkaniu najmniejszego oporu, zatrzymywali się i korzystali ze wsparcia artylerii i lotnictwa taktycznego.
Siły stron Armia Radziecka 108 dyw. piech. zmot. 103 gw. dyw. powietrznodesantowa 345 Gwardyjski Pułk Powietrznodesantowy
II Republika Afganistanu
2 dyw. piechoty 37 bryg. komandosów