Stała współpraca strukturalna w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa (ang. permanent structured cooperation, fr. coopération structurée permanente) – mechanizm umożliwiający państwom członkowskim Unii Europejskiej, które spełniają wyższe kryteria zdolności wojskowej oraz zaciągnęły w tej dziedzinie większe zobowiązania, na pogłębioną współpracę w zakresie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony. Umocowanie i ramy prawne dają jej art. 42 ust. 6 oraz art. 46 Traktatu o Unii Europejskiej oraz Protokół w sprawie stałej współpracy strukturalnej ustanowionej na mocy artykułu 42 Traktatu o Unii Europejskiej (Protokół nr 10).
Przystąpienie do stałej współpracy strukturalnej jest możliwe dla każdego państwa członkowskiego, które zobowiązuje się przystąpić do intensywniejszego zwiększania swych zdolności obronnych (m.in. poprzez udział w działalności Europejskiej Agencji Obrony) oraz posiadają zdolność do zapewnienia wyspecjalizowanych jednostek biorących udział w misjach określoną w art. 1 lit. b Protokołu nr 10.