Obaj są jednak incognito, a do tego i Frank i von Eisenstein udają francuskich markizów – Chagrina i Renarda. Ponadto bohater próbuje uwieść niemal wszystkie obecne na przyjęciu damy, w tym własną służącą, Adelę, przebraną za wytworną damę i żonę, która jest przebrana za węgierską księżną. Rozpoznana Adela udaje oburzenie i odpowiada arią Mein Herr Marquis, również duety z żoną, Rosalindą von Eisenstein należą do bardziej znanych fragmentów tej operetki. Eisenstein wspólnie z Orlofskim i Adelą śpiewają także wielki toast wychwalający „króla wszystkich win” – szampana. W ostatnim akcie bohater trafia jednak do aresztu, gdzie dowiaduje się, że na jego miejscu jest śpiewak, Alfred – były ukochany jego żony, którego Frank wziął wieczorem tuż przed balem za... Gabriela von Eisensteina.
Przypisy
Bibliografia
Folder Zemsta nietoperza - Opera Wrocławska, premiera 30 XII 2007 Kolekcja La Scala – Najsłynniejsze operetki świata Polskie Media Amer.Com, Oxford Educational Sp. z o.o.; (całość), nr 3, Johann Strauss syn, Zemsta nietoperza
Kategoria:Postacie fikcyjne Kategoria:Operetka