mały|300px|Krioprezerwacja pędów roślinnych. Z tyłu otwarty pojemnik z ciekłym azotem
mały|150px|Pojemnik z ciekłym azotem, używany w zamrażarce kriogenicznej (do przechowywania próbek laboratoryjnych w temperaturze ok. −150 °C)
Krioprezerwacja, kriokonserwacja (od gr. κρύος, kryos, „zimno” i łac. praeservare lub conservare, „zachować”) – proces, w którym komórki lub tkanki są przechowywane w ujemnej temperaturze, zwykle 77 K, czyli −196 °C (temperatura wrzenia ciekłego azotu). W tak niskiej temperaturze zatrzymuje się wszelka aktywność biologiczna, łącznie z biochemicznymi reakcjami prowadzącymi do śmierci komórkowej. Jednakże bez użycia mieszanin witryfikujących (szklących), przechowywane komórki ulegają uszkodzeniom związanym z niską temperaturą lub ponownym ogrzaniem do temperatury pokojowej.
Ryzyko Czynniki mogące uszkodzić komórki w czasie krioprezerwacji to efekty uboczne użycia mieszanin witryfikujących, pozakomórkowe formowanie się lodu, odwodnienie, oraz tworzenie się lodu pomiędzy komórkami. Wiele tych efektów można złagodzić stosując krioprotektanty.