Nie brak także wśród turkotów frankońskich białotarczowych, które występują jedynie w czarnym, czerwonym i żółtym kolorze. U białotarczowych plecy nie mogą być całe białe, tarcze skrzydeł zaś są całkowicie białe, począwszy od trzecich lotek drugiego rzędu. Pozostałe upierzenie jest kolorowe. U gołębi młodych dopuszcza się nieco kolorowych piór w tarczy skrzydła. Opierzające się pisklęta są całe kolorowe. Z biegiem czasu będą miały tarcze skrzydeł całkowicie białe.
U frankońskich turkotów siodłatych kolorowe są: koronka, tylna część szyi, ramiona, pierś oraz ogon, policzki poniżej oczu, biała jest zaś głowa, przednia część szyi, skrzydła, dolna część piersi i plecy. U siodłatych z kolorowymi tarczami barwne są tarcze skrzydeł, białych zaś jest od 8 do 14 lotek. Pozostałe upierzenie jest identyczne z siodłatymi. Siodłate oraz siodłate z kolorowymi tarczami hodowane są w kolorze czarnym, niebieskim, czerwonym, żółtym. Bardzo rzadko występują grochowe niebieskie, jasne (młynarz) oraz grochowe niebieskopłowe.
Frankońskie turkoty siodłate nie zostały jeszcze dostatecznie dopracowane, dlatego wzorzec pozwala na łagodniejszą ocenę. Dopuszcza się białe pióra łokcia u siodłatych z kolorowymi skrzydłami;