Dzieje grzechu – polski melodramat z 1975 roku w reżyserii Waleriana Borowczyka, czwarta ekranizacja powieści Stefana Żeromskiego pod tym samym tytułem.
Fabuła Ewa Pobratyńska, dziewczyna ze zubożałej szlacheckiej rodziny, nawiązuje romans z Łukaszem Niepołomskim, żonatym mężczyzną, któremu nie udaje się uzyskać rozwodu. Wkrótce porzuca on Ewę i wyjeżdża, a zakochana dziewczyna opuszcza dom i wyrusza za nim. Oboje przejściowo zamieszkują w żydowskiej dzielnicy, gdzie dzięki jej opiece ranny w pojedynku Niepołomski powraca do zdrowia. Później jednak wyjeżdża do Rzymu, by starać się o rozwód, a Ewa stwierdza, że jest w ciąży. Po porodzie zabija swoje dziecko i w poszukiwaniu ukochanego udaje się do Włoch na wieść, że przebywa on tam w więzieniu. W tym czasie Ewą opiekuje się kochający ją hrabia Szczerbic. Dowiedziawszy się, że Łukasz po uzyskaniu rozwodu wziął ślub z posażną panną, zdesperowana Ewa przypadkowo zostaje kochanką bandyty Pochronia, którego wspólnik wie o zabitym dziecku. Przebywając wciąż za granicą, pod wpływem szantażu współdziała w rabunkowym morderstwie Szczerbica. Ucieka do Polski, gdzie para się prostytucją i zamieszkuje z Pochroniem i jego wspólnikami.