HLGW i Romanus Kolejną ocalałą częścią listu jest świadectwo o niedawnych dla autora wydarzeniach – wyprawie na Chazarów dokonanej przez HLGW (najprawdopodobniej Olega), księcia ruskiego, z namowy imperatora bizantyjskiego Romana Lekapena. Roman, prześladowca żydów, mógł podejmować kroki, uniemożliwiające chazarską zemstę za jego posunięcia w polityce wewnętrznej. Zgodnie z listem, HLGW zostaje pokonany przez chazarskiego wodza Pesacha w okolicach Tamanu. Pod groźbą śmierci HLGW zgadza się na przeprowadzenie ataku na Konstantynopol (rzeczywiście, taki najazd miał miejsce w roku 941), skąd, pokonany ucieka do Persji, gdzie umiera.
Znaczenie tekstu List podważa wiele od dawna utwierdzonych przekonań. Po pierwsze, jego wersja nawrócenia postuluje częściowo żydowskie pochodzenie Chazarów współczesnych autorowi. Niezależnie od precyzji tego przekazu, wskazuje on że Chazarowie postrzegali samych siebie jako część światowej społeczności żydowskiej. List zawiera również wiadomość o tym, że niedługo po chazarskim nawróceniu na judaizm niektórzy Alanowie już praktykowali tę religię, czego potwierdzeniem była obrona Chazarii przez Alanów od ich wrogów (wersy 52–53). Jest to jedyne potwierdzenie zapisu Beniamina z Tudeli o judaizmie w Alanii. Tekst wzmiankuje także Olega.