Everest leżący na granicy Chin i Nepalu, najniższym punktem zaś jest depresja w Kotlinie Turfańskiej.
W Chinach wschodnich przeważają niziny, oraz góry o niskiej i średniej wysokości do około 3000 m n.p.m. Głównym czynnikiem rzeźbotwórczym są procesy fluwialne takie jak erozja i sedymentacja rzeczna. We wschodnich Chinach jak już wyżej napisano występują niziny aluwialne, gdzie Nizina Chińska liczy 300 tys. km². W południowo-wschodniej części Chin leżą silnie zerodowane Góry Południowochińskie o maksymalnej wysokości do 2158 m n.p.m. W tych też rejonach występują najbardziej malownicze formy rzeźby krasowej, gdzie skały węglanowe zajmują połowę obszaru. Obszar północno-wschodni to rozległa Nizina Mandżurska, otoczona górami: Wielki Chingan na zachodzie i Mały Chingan na północy. W Chinach północno-zachodnich występują rozległe wyżyny i kotliny, otoczone przez łańcuchy górskie o różnych wysokościach. Na północy kraju wznosi się Wyżyna Mongolska z pustynią Ałaszan oraz wyżyna Ordos, do której na południu przylega Wyżyna Lessowa – największy na świecie obszar występowania lessów. W środkowych i południowych Chinach występują atrakcyjne krajobrazowo formy erozyjne jak wzgórza i tarasy, które znajdują się w tak zwanych czerwonych kotlinach.