Były istotnym fragmentem większej całościowej koncepcji.
Najbardziej reprezentacyjne, a zarazem najbardziej pracochłonne, były partery dywanowe, wyglądem naśladujące wzory stosowane na orientalnych dywanach. Aby przez cały rok utrzymać ich elegancki wygląd, należało przynajmniej 3 razy w sezonie wegetacyjnym wymienić na nich całą roślinność. W części parterowej ogrodu umieszczano fontanny i rzeźby, a nawet znacznych rozmiarów zbiorniki wodne. Elementem podkreślającym koniec grządki mogły być kontrastowe, wąskie obrzeżenia. Poszczególne partery na swych krańcach mogły być okolone nisko przyciętymi, zwłaszcza bukszpanowymi żywopłotami, mogły też mieć elementy wyższe np. doniczkowe drzewka pomarańczowe usytuowane w centrum. Nigdy jednak elementy wyższe nie mogły przesłaniać ogólnego widoku, zawsze umożliwiały podziwianie całości. Obowiązywała bowiem zasada sortowania wysokościowego, polegająca na tym, że najbardziej rosłe gatunki sytuowano w tyle, dalej od patrzącego lub przycinano, natomiast najmniejsze sadzono na przedzie.