Niemniej jednak sama wiedza teoretyczna była niewystarczające, aby zagwarantować sukces w praktyce; Müller spędził wiele czasu i zainwestował wiele pieniędzy na eksperymenty ze swoją małą wypalarnią porcelany.
W roku 1774 Müller był gotowy zaprosić potencjalnych inwestorów do udziałów w duńskiej fabryce porcelany, zainteresowanie było jednak znikome. Zmieniło się to w roku 1775, gdy królowa wdowa Julia Maria i syn przypuszczalnego dziedzica tronu Frederika stali się partnerami w spółce. Przez prawie sto lat Duńska Królewska Fabryka Porcelany była prowadzona przez rodzinę królewską. W 1868 przeszła w ręce prywatne, ale nadal zachowała swoją nazwę i przywileje. Kilka lat później, w roku 1882/1884, fabryka została połączona z fabryką glinowego fajansu Aluminia i przeniosła się z centrum Kopenhagi do nowych pomieszczeń we Frederiksberg. Aluminia i Royal Copenhagen prowadzone były niezależnie do 1969 roku, kiedy to Aluminia przestała istnieć a znakiem sygnującym stała się nazwa Royal Copenhagen Denmark Fayence.