Aeronatica Nazionale Repubblicana miała ponadto oddziały lądowe: Pułk Spadochroniarzy Arditi „Folgore”, I Batalion Spadochronowy „Folgore”, II Batalion Spadochronowy „Nembo”, III Batalion Spadochronowy „Azzurro”, dziewięć batalionów obrony antyspadochronowej. pięć batalionów szkoleniowych. Stosunki między Włochami i Niemcami układały się początkowo negatywnie. Dowódca 2 Floty Powietrznej Luftwaffe feldmarsz. Wolfram von Richthofen na własną rękę zaczął werbować włoskich pilotów do służby po stronie niemieckiej. Głównodowodzący wojskami niemieckimi we Włoszech feldmarsz. Albert Kesselring bez wiedzy dowództwa Sił Lotniczych RSI mianował ppłk. Tito Falconiego „inspektorem włoskich jednostek myśliwskich”. Ponadto feldmarsz. W. von Richthofen został przez gen.Müllera ogłoszony dowódcą Sił Lotniczych RSI. Wobec tego wszystkiego ppłk E. Botto przybył w listopadzie 1943 r. do Berlina, uzyskując od Adolfa Hitlera zgodę na utworzenie Sił Lotniczych RSI pod włoskim zwierzchnictwem. Jednakże Niemcy faktycznie do końca wojny mieli duży wpływ na ich rozwój i działalność bojową. W marcu 1944 r. nowym dowódcą Aeronautica Nazionale Repubblicana został gen. Arrigo Tessari. W tym czasie ponownie pogorszyły się stosunki z Niemcami, częściowo z powodu słabych osiągnięć bojowych włoskich pilotów.