W marcu 1088 Oderisio uczestniczył w wyborze papieża Urbana II jako reprezentant wszystkich kardynałów-diakonówKlewitz, s. 88; Ganzer, s. 43; Hüls, s. 252. Krótko po tej elekcji Urban II promował go do rangi kardynała prezbiteraGanzer, s. 44; Hüls, s. 215, nadając mu prawdopodobnie kościół tytularny S. CeciliaKlewitz, s. 76 i s. 123 nr 1; por. Ganzer, s. 44; Hüls, s. 215-216. W okresie schizmy antypapieża Klemensa III (1080–1100) Oderisio pozostał lojalny wobec Urbana II i w marcu 1093 towarzyszył mu podczas obrad synodu w TroiaGanzer, s. 44; Hüls, s. 216, ale starał się utrzymywać także poprawne relacje z cesarzem Henrykiem IV, głównym protektorem antypapieżaGanzer, s. 45. Około 1091 pośredniczył w kontaktach między Urbanem II a królem węgierskim Władysławem I, a w czerwcu 1098 podejmował delegację cesarza bizantyńskiego Aleksego, z którym uprzednio korespondowałGanzer, s. 44-45. Również z kolejnym papieżem Paschalisem II pozostawał w serdecznych stosunkach: jesienią 1100 gościł go w swoim opactwie, a w latach 1101–1105 otrzymał od niego trzy przywileje na rzecz Monte CassinoHüls, s. 216. W 1102/3 mediował w konflikcie między Paschalisem II a kardynałem Bruno z SegniGanzer, s. 61.
Oderisio zmarł w opinii świętości i został pochowany na Monte CasinoGanzer, s. 45;