Kolorystyka dzieła jest, w przeciwieństwie do wcześniejszych dzieł z oeuvre artysty, bardzo monochromatyczna; w celu wyeksponowania dynamicznych sylwetek Adama i Ewy twórca użył neutralnego mrocznego tła. Koloryt oscyluje wokół tonacji cielistych, wyciszonych brązów i zieleni. W stosunku do powstałej trzy lata wcześniej grafiki o tymże samym tytule, sylwetki postaci zyskały na smukłości. Przez delikatny, rysunkowy modelunek światłocieniowy, postacie charakteryzują się subtelnością i wdziękiem.
Postacie Adama i Ewy cechuje dynamiczne upozowanie, którego punktem wyjścia jest klasyczny kontrapost. Podkreślony został tu silny ruch, zwłaszcza Ewy, ukazanej w lekkim chodzie; podudzie lewej nogi lekko zachodzi za mocno postawioną prawą nogą. Jej lewa ręka lekko spoczywa na gałęzi drzewa, prawą ręką sięga po owoc, który trzyma w paszczy wyłaniający się z konara wąż. Choć postacie namalowano na oddzielnych obrazach, Adama i Ewę łączy silna relacja, którą Dürer podkreślił nie tylko za pomocą relacji wzrokowej, lecz także w zbliżonym układzie rąk. Zróżnicowana została karnacja postaci: Adam ma śniadą, Ewa zaś bladą. Na gałęzi wisi tabliczka z malowaną inskrypcją i monogramem artysty.