Pułk Spadochroniarzy Arditi „Folgore” (wł. Reggimento Arditi Paracadutisti „Folgore”) – jednostka wojskowa Aeronautica Nazionale Repubblicana pod koniec II wojny światowej.
Historia Pułk został sformowany w kwietniu 1944. Składał się z I batalionu „Folgore” i II batalionu „Nembo”, pochodzących z rozformowanej Grupy Bojowej Spadochroniarzy w Spoleto oraz III batalionu „Azzuro”, istniejącego wcześniej w ramach Sił Lotniczych RSI. Liczył ok. 1,8 tys. ludzi. Na jego czele stanął mjr Mario Rizzatto. Pod koniec maja większość spadochroniarzy została wysłana na południe w rejon Spoleto. Stanowili rezerwę niemieckiego I Korpusu Spadochronowego gen. Alfreda Schlemma. Pułk był podzielony na bataliony, które w razie zagrożenia wojsk niemieckich miały stopniowo wchodzić do walki. I i II bataliony rozmieszczono w okolicy Laurentina el'Ardeatina na tyłach niemieckiej 4 Dywizji Spadochronowej, zaś III batalion pomiędzy Pavona i Cecchina. 30 maja nastąpił pierwszy kontakt bojowy Włochów z oddziałami alianckimi. Początkowo alianci nie mogli uwierzyć, że Włosi walczą przeciwko nim. 1 czerwca pułk toczył ciężkie walki w rejonie Ardea-Nettunense-Pratica di Mare, zaś następnego dnia w rejonie Castel Porziano-Casale Capocotta-Acilia. 3 czerwca rozbita została 7 kompania II batalionu „Nembo”.