Ukazało się ogółem pięć wydań "Kucharza doskonałego". Pierwsze wydanie z 1783 i drugie, poszerzone z 1786 roku były całkowicie oparte na francuskim pierwowzorze. Wydanie trzecie z 1800 roku miało zmieniony tytuł na Kucharz doskonały w wybornym guście z oszczędnością dogodny. Autor wprowadził w nim daleko idące zmiany i obok przepisów francuskich opisał też dania z kuchni polskiej i niemieckiej.
W XI księdze Pana Tadeusza pojawia się tytuł Kucharz doskonały:Wojski zebrał co prędzej z sąsiedztwa kucharzy;
Pięciu ich było; służą, on sam gospodarzy.
Jako kuchmistrz białym się fartuchem opasał,
Wdział szlafmycę, a ręce do łokciów zakasał;
W ręku ma plackę muszą, owad lada jaki
Odpędza wpadający chciwie na przysmaki;
Drugą ręką przetarte okulary włożył,
Dobył z zanadrza księgę, odwinął, otworzył.
Księga ta miała tytuł: Kucharz doskonały.
W niej spisane dokładnie wszystkie specyjały
Stołów polskich;Na podstawie przypisu Książka to teraz bardzo rzadka, przed stu kilkudziesięcioma laty wydana przez Stanisława Czernieckiego wiemy, że pomimo pojawienia się tytułu, nie chodzi o książkę Wojciecha Wielądki, a o Compendium ferculorum, albo zebranie potraw.