Kariera polityczna W 1823 r. stał na czele administracji Santiago de Chile, a następnie jako delegat do Konwentu Konstytucyjnego. Był jednym z głównych obrońców pozycji federalistów bronionych przez José Miguela Infante. W 1825 Ramón Freire powołał go na swego zastępcę, a także ministra spraw zagranicznych i spraw wewnętrznych. W czasie wojny sprawował również kontrolę nad marynarką i pełnił funkcję ministra finansów.
W 1829 r., kiedy Francisco Antonio Pinto Díaz został wybrany na prezydenta Chile, na drugim miejscu znaleźli się Francisco Ruiz-Tagle, zwolennik Liberalnego federalizmu i José Joaquín Prieto, konserwatysta o poglądach centralistycznych, którzy otrzymali taką samą liczbę głosów. Przewaga liberałów w kongresie spowodowała, że wybrany został Joaquín Vicuña. Na trzecim miejscu był brat Francisco Ramón. Centraliści, oburzeni, postawili zbrojny opór i wywołali w 1829 wojnę domową.