Same wnętrza były niewielkie, w najprostszym przypadku miały postać placyku z ławką, na której można było usiąść i poczytać lub porozmawiać. Można też było uczestniczyć w grach towarzyskich (np. w chowanego) co ułatwiał fakt, że gabinety mogły się ze sobą łączyć. W gabinecie można też było wysłuchać muzyki kameralnej zza zielonej ściany lub pobliskiego, oddzielonego boskietem amfiteatru. Można było poddawać się nastrojom w samotności, w otoczeniu kwietnika z ulubionymi kwiatami, którymi często były róże w utworzonym tam rozarium.
Gabinety obfitowały w różnotematyczne rzeźby, fontanny, itp. elementy małej architektury ogrodowej, zapewniające użytkownikom przeżycia estetyczne, nastrój i wygodę. Już André Mollet w swej książce z 1651 r. Le jardin de plaisir proponował utworzone z boskietu gabinety, jako proste, ułożone w szachownicę i połączone ze sobą alejami kwadraty z ustawionymi w centrum rzeźbami. W ogrodzie wersalskim słynny był gabinet zwany Salle des Antiques zawierający liczne kopie rzymskich rzeźb.
Moda na gabinety była krótkotrwała. Sprawdzały się tam, gdzie właściciel miał liczną rodzinę (dwór). Rewolucja i związana z tym pewna demokratyzacja doprowadziły do spadku zainteresowania gabinetami. Pojawiły się nowe rozrywki a i styl życia uległ zdecydowanej zmianie (grupowe podróże krajoznawcze, biznes).