Pracował jako wysokiej klasy specjalista budownictwa wodnego, badał możliwości regulacji wielkich rzek syberyjskich i budowy kanału łączącego Ob i Jenisej, członek zarządu budowy kanału. Odbywał kilkutygodniowe wyprawy w tajgę wraz z grupą pomocników i robotników, którymi byli w większości Buriaci, Samojedzi i Czukcze. Obszerne listy z wypraw adresowane do żony spłonęły w sierpniu 1944. Fotografie, przekazane w roku 1960 do zbiorów publicznych, zaginęły.
Mając zakaz powrotu do Królestwa, osiedlił się ok. 1890 r. w Petersburgu, gdzie zaprzyjaźnił się ze Stefanią Sempołowską. W roku 1895 wrócił do Warszawy, przed rokiem 1898 zamieszkał w mieszkaniu przy ul. Hożej 19, róg Kruczej. Pracował w magistracie jako inżynier ds. budownictwa wodnego. Zajmował się regulacją Wisły, projektował budowę Wału Miedzeszyńskiego oraz Wybrzeża Kościuszkowskiego. Projektował również przyczółki i filary Mostu Poniatowskiego. W Towarzystwie Higienicznym przedstawił projekt „ogrodów i placów dla dzieci miejskich”.