W kolejnym roku tym raz stanęła na podium międzynarodowej imprezy - podczas dystansowych mistrzostw świata w Nagano była trzecia na 500 m, przegrywając tylko z Monique Garbrecht i Rosjanką Swietłaną Żurową. W tej samej konkurencji była najlepsza rok później, na mistrzostwach świata w Salt Lake City, zdobywając ponadto brązowy medal na 1000 m. Brązowy medal zdobyła też na mistrzostwach świata w wieloboju sprinterskim w Inzell, plasując się za Garbrecht i Eriko Sanmiyą z Japonii. Ostatni medal w karierze zdobyła na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City, gdzie ponownie zwyciężyła w biegu na 500 m. Miesiąc wcześniej Le May Doan była też najlepsza podczas mistrzostw świata w wieloboju sprinterskim w Hamar. Wielokrotnie stawała na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc przy tym 34. zwycięstwa. W sezonach 1997/1998, 1998/1999, 2000/2001 i 2001/2002 zwyciężała w klasyfikacji końcowej 500 m, w sezonie 2002/2003 była druga, a sezon 1995/1996 zakończyła na trzeciej pozycji. Ponadto w sezonie 1997/1998 była też najlepsza w klasyfikacji 1000 m, a w sezonie 1998/1999 zajęła trzecie miejsce w tej klasyfikacji.
Ustanowiła 18 rekordów świata (w tym 5 nieoficjalnych)Skater business card of Catriona LeMay-Doan . Podczas igrzysk w Salt Lake City była chorążym reprezentacji Kanady.