W samym tylko Białymstoku, gdzie Czarnoznamieńcy dominowali wśród anarchistów, liczba członków organizacji, po przejściu doń wielu działaczy partii socjalistycznych, wzrosła z kilkunastu w 1904 do około dwustu w 1905Paul Avrich, The Russian Anarchists, op. cit., s. 42–43.. Tym samym anarchiści w krótkim okresie rewolucji byli najsilniejszym na Białostocczyźnie ugrupowaniem przeważając nad Bundem, PPS-em i eserowcami.

Powstanie organizacji wywołało silną reakcję krytyczną wśród grup anarchistycznych w Europie, zwłaszcza wśród rosyjskojęzycznych emigrantów. W odpowiedzi na działalność grupy i wypuszczone przez nią pod tą samą nazwą pismoJedyny numer „Czornogo Znamia” ukazał się w grudniu 1905 w Genewie, redagowany przez Grossmana-Roszczina., powstały pisma „Burewiestnik” i „Nowyj Mir” akcentujące konieczność walki politycznejLudwik Kulczycki, Anarchizm w obecnym ruchu politycznym w Rosji, Warszawa: nakł. „Przeglądu Społecznego”, 1907, s. 58. Według Kulczyckiego pismo Czarnoznamieńców miało charakteryzować się „brutalnością myśli i formy oraz brakiem argumentacji”, ibidem s. 77..

Przypisy