System kształcenia lotniczego thumb|Podchorążowie SPL przed lotem, maj 1937 r. Podchorążowie przechodzili szkolenie teoretyczne oraz praktyczne połączone z wykonywaniem lotów. Nad programem szkolenia nadzór pełnił Dział Nauk, który zarządzał kadrą dydaktyczną i bazą naukową. Dział Nauk składał się z ponad dwudziestu działów przedmiotowych, na czele których stali kierownicy zarządzający podległymi im wykładowcami i instruktorami. Kursanci uczyli się przedmiotów: taktyka broni głównych, taktyka lotnictwa, geografia wojenna, terenoznawstwo, współpraca lotnictwa, strzelanie i bombardowanie lotnicze, obrona przeciwgazowa, silniki, płatowce, gospodarka materiałowa, fizyka i mechanika lotnicza, technologia i rysunek techniczny, radiotelegrafia, aerofotografia, aeronawigacja i geografia lotnicza, meteorologia, historia wojskowości, wybrane problemy ekonomii, stosunków międzynarodowych, psychologii oraz język obcy wybrany przez podchorążego. Dodatkowo uczniowie Szkoły przechodzili szkolenie wojskowe oraz brali udział w zajęciach sportowych. Wiedza była przekazywana uczniom podczas wykładów, pokazów i ćwiczeń. Jej poszerzanie następowało w ramach samokształcenia, które odbywało się pod nadzorem wykładowców i dowódców plutonów szkolnych. Cykl kursu dwuletniego obejmował na pierwszym roku 818 godzin wykładów i 537 godzin ćwiczeń.