Jednak również sam Wotan zniszczył ten miecz, a Zyglinda ocaliła jedynie szczątki, których żaden kowal spośród Nibelungów nie potrafi na nowo przekuć. Charakter karła Wagner określił dokładniej w jego rozmowie z nieznajomym wędrowcem. Przybysz ten to w istocie Wotan, który pozwala Mimemu, aby ten zadał mu trzy pytania, a potem sam ma zadać pytania Mimemu, obaj mają udzielić możliwie celnych odpowiedzi. Karzeł jest ciekawy świata, pyta najpierw o znaną sobie najlepiej krainę Nibelungów, by potem zapytać o olbrzymów i bogów. Wotan zwraca mu uwagę, że troszczy się o rzeczy małe i błahe. Przepowiada mu jego los – oto bohater z ukochanego rodu boga, Välsungów, ten, który nie zna strachu, ma dobyć Notunga i zabić nie tylko Fafnera, ale i Mimego. Karzeł jest jednak zadufany w sobie, bo dopóki nie ma kowala, który może na nowo wykuć miecz – on, Mime, jest bezpieczny. Chcąc sprawdzić przepowiednię wędrowca, mówi Zygfrydowi o mieczu jego ojca. Młody bohater od razu zabiera się do pracy ku rozpaczy Mimego, który wciąż liczy na zdobycie pierścienia nawet podstępem, Zygfryd ściera szczątki Notunga, co jest wbrew kowalskim regułom. Okazuje się to jednak właściwą drogą ponownego wykucia miecza. Zamiary karła stają się naprawdę złe. Chce on aby Zygfryd albo od Fafnera nauczył się strachu, albo wypił truciznę po boju ze smokiem.