Autor posługuje się tu jeszcze tradycyjnymi narzędziami wczesnej fantastyki powojennej – opisuje pionierskie przedsięwzięcie (tu pierwszy lot poza Układ Słoneczny), narratorem czyni któregoś z dobrze poinformowanych członków ekipy (tu – lekarza wyprawy), a także załącza słowniczek terminów technicznych.

Andrzej Stoff określa powieść jako klasyczną, ale konstatuje, że – podobnie jak w Astronautach – razi w niej „prymitywizm tendencji ideologicznych”, „zbanalizowany arsenał chwytów i środków artystycznych” oraz „naiwnie staroświeckie pomysły techniczne”. Krytyk ocenia, że Lem rozliczył się z Obłokiem Magellana w późniejszej powieści Powrocie z gwiazd. W przeciwieństwie do optymistycznych rekwizytów Obłoku („luksusowy gwiazdolot”, „patetyczne słowa o duchowej łączności z Ziemią”) tutaj powrotowi astronautów towarzyszy kompletny brak zainteresowania ze strony Ziemian, zaś sam lot we wspomnieniach Hala Bregga, jest „nieprzerwanym pasmem ryzykownych i dramatycznych sytuacji, katastrof”.