W 1976 po raz pierwszy wziął udział w wyborach do Izby Reprezentantów, niższej izby japońskiego parlamentu. W roku następnym również bez powodzenia ubiegał się o mandat w Izbie Radców (izba wyższa). W 1979 roku po raz drugi przegrał wybory do Izby Reprezentantów. Dopiero rok później, w czasie wyborów w 1980 roku, został posłem do Izby Reprezentantów z okręgu Tokio nr 18, jako przedstawiciel . Od tego czasu przez kolejnych 10 kadencji izby zasiada nieprzerwanie w parlamencie. W 1993 pełnił w nim funkcję przewodniczącego Komisji Spraw Zagranicznych, a w 1995 członka Stałej Komisji Dyscyplinarnej.

W styczniu 1994 wstąpił do Nowej Partii Sakigake. W marcu 1994 został członkiem Stałego Komitetu partii, a miesiąc później przewodniczącym Komitetu ds. Polityki Programowej i Badań.

Od stycznia do listopada 1996 roku zajmował stanowisko ministra zdrowia i pracy w koalicyjnym rządzie premiera Ryūtarō Hashimoto. Na stanowisku tym zyskał uznanie opinii publicznej po tym, jak ujawnił skandal związany ze skażonymi produktami medycznymi. Doprowadził do publikacji dokumentów obarczających rząd winą za dopuszczenie do użytku produktów medycznych zainfekowanych wirusem HIV (m.in. w celu transfuzji krwi).