Przyjęcie takiego rozwiązania miało odciążyć służby logistyczne Wehrmachtu i umożliwić im skupienie większości sił i środków na zapewnieniu regularnych dostaw amunicji dla walczących oddziałów. Ramowe założenia planu opracowano w marcu 1941 roku, natomiast w dniu 2 maja 1941 główny wydział gospodarczy Wehrmachtu wydał zestaw stosownych wytycznych. Niemieccy sztabowcy bez ogródek stwierdzili wówczas, że „dziesiątki milionów ludzi z pewnością umrą z głodu, jeśli zabierzemy wszystko, czego potrzebujemy”.
Nazistowskim przywódcom plan ten wydał się jednak za mało ambitny. Oczekiwali oni bowiem jak najszybszego rozpoczęcia gospodarczej eksploatacji podbitych ziem, pozwalającej zniwelować skutki gwałtownego przerwania współpracy ekonomicznej z ZSRR, którą III Rzesza owocnie prowadziła od momentu zawarcia paktu Ribbentrop-Mołotow. Hitler i jego bliscy współpracownicy obawiali się w szczególności społecznych niepokojów wywołanych kryzysem żywnościowym, gdyż pamiętali, że w podobnych okolicznościach doszło w Niemczech do rewolucji 1918 roku i upadku Cesarstwa Niemieckiego.