Pod tym względem musi panować absolutna jasność”. Z kolei w innym dokumencie stwierdzono, że „w żadnym wypadku nie może być mowy o utrzymaniu obecnego stanu, ponieważ chodzi tu o świadomy odwrót od tego, co zostało dokonane i o włączenie gospodarki rolnej Związku Radzieckiego w europejskie ramy. Efektem tego stanie się zamieranie przemysłu jak również wymieranie większej części społeczeństwa”.
Ten ludobójczy projekt został świadomie i bez większych oporów zaakceptowany przez najwyższe kierownictwo III Rzeszy. Martin Bormann mówił, że „miliony ludzi muszą umrzeć z głodu”. Reichsmarschall Göring przewidywał z kolei, że „śmierć będzie teraz siać swe największe żniwo od czasów wojny trzydziestoletniej”, a także dworował sobie, że „Ukraińcy będą musieli zjadać siodła kozackie”.
Realizacja Planu thumb|Rozdawanie żywności w obozie jenieckim w Winnicy thumb|Ofiary blokady Leningradu 22 czerwca 1941 wojska niemieckie rozpoczęły inwazję na ZSRR. W ciągu następnych sześciu miesięcy w niemieckich rękach znalazły się rozległe obszary europejskiej części tego państwa (m.in. cała Ukraina). Na okupowanych terytoriach Niemcy starali się rekwirować niemal całą żywność, którą byli w stanie znaleźć – pozostawiając miejscową ludność z niewielkim lub żadnym zapasem na przetrwanie zimy.