Do stycznia 1942 roku zmarło ponad 2 miliony radzieckich jeńców wojennych.
Kwestia żywnościowa była również jednym z głównych powodów, dla których Hitler podjął decyzję o rezygnacji z bezpośredniego szturmu na Moskwę i LeningradDrugą przyczyną było dążenie do eksterminacji rosyjskiej inteligencji. na rzecz długotrwałego oblężenia – mającego na celu wygłodzenie ludności tych dwóch metropolii. W przypadku Moskwy niemieckie niepowodzenia na froncie uniemożliwiły realizację tego planu. Leningrad znajdował się jednak pod oblężeniem przez blisko 900 dni. Na skutek niemieckiej blokady zmarło wówczas – głównie na skutek głodu – blisko milion mieszkańców miasta. Niemcy od początku zakładali, iż taki będzie skutek oblężenia. Już 10 września 1941 profesor Wilhelm Ziegelmayer – ekspert ds. rolnych w Naczelnym Dowództwie Wehrmachtu (Oberkommando der Wehrmacht) – zapisał w swoim dzienniku: „także i w przyszłości nie będziemy się zajmować kwestią kapitulacji Leningradu. Musi on zostać zniszczony za pomocą jakiejś naukowo opracowanej metody”.