Wymagania rozesłano do 25 biur konstrukcyjnych. Odpowiedziało siedem (sześć związanych z firmami zbrojeniowymi i jeden projektant). Próby miały się zacząć 1 lutego 1941, ale przesunięto je na 1 maja (kłopoty z nową amunicją). W wyniku prób uznano, że żadna z przedstawionych konstrukcji nie spełniła wymagań. Postanowiono więc powtórzyć konkurs. Nowe wymagania mówiły już o broni samopowtarzalnej (bez możliwości strzelania seriami). Zrezygnowano także z magazynka 50-nabojowego. Do konkursu dopuszczono tym razem wszystkich chętnych.
Próby odbyły się we wrześniu 1941. Nowym uczestnikiem konkursu były zakłady Winchester Repeating Arms Company i to właśnie konstrukcja tych zakładów została przyjęta do uzbrojenia jako „US Army Carbine Caliber .30 M1”. Natychmiast rozpoczęto produkcję nowego karabinka (pierwsze zamówienie na 350 000 sztuk). Ponieważ zakłady Winchestera były już mocno obciążone produkcją, 25 marca 1942 rząd amerykański wykupił od Winchester Repeating Arms Company prawa patentowe i zlecił produkcje kilku innym producentom (było 10 głównych producentów plus wiele firm dostarczających drobne podzespoły). Skala produkcji była tak duża, że do końca wojny wyprodukowano ponad 6 000 000 sztuk karabinka M1.