Józefa Hallera, a wraz z nią powrócił do Polski.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej, w pierwszych dniach października 1919 mianowano go szefem sztabu 18 Dywizji Piechoty, a później tak zwanej Grupy generała Franciszka Krajowskiego. Od 19 stycznia 1920 zastępca szefa Departamentu IV (Gospodarczy) Ministerstwa Spraw WojskowychRozkaz L. 975/IV z 19 I 1920, Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 3 z 31.01.1920 r., s. 35. Od 1920 był także przewodniczącym Komisji Traktatowej Ministerstwa Spraw Wojskowych oraz zastępcą szefa sztabu DOK II Lublin. Za wykazaną dzielność i odwagę podczas walk, 30 czerwca 1921 odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V klasy.

Od 1922 służył w biurze Ścisłej Rady Wojennej. Między 1925 a 1926 był dowódcą 28 pułku Strzelców Kaniowskich, po przewrocie majowym przeniesiony w stan spoczynku w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924.

Po opuszczeniu służby wojskowej pełnił funkcję prezesa Związku Hallerczyków w latach 1927–1928. Został członkiem Wielkiej Rady Obozu Wielkiej Polski. Pracował także w fabryce amunicji „Pocisk” (1926–1928). Do Sejmu dostał się w 1930 z listy państwowej nr 4 (Lista Narodowa) i wchodził w skład Klubu Narodowego. Był członkiem komisji wojskowej oraz komisji budżetowej (1935).