Budowa Karabin Lorenz był wyposażony w lufę gwintowaną o czterech bruzdach prawoskrętnych o skoku gwintu 1:80 cala wiedeńskiego (2112 mm). Sztucery jegrów miały lufy o skoku gwintu 1:60 cala wiedeńskiego (1584 mm). Lufy broni nie były oksydowane. Osady wykonane były z drewna orzechowego lub bukowego, kolba miała przykład policzkowy. Okucia osady były żelazne – tłoczone . Zamek kapiszonowy, mocowany kontrblachą do osady, z tzw. „dużą płytą zamka” będącą modyfikacją zamka systemu Augustina M1842 Od 1861 roku rozpoczęto montaż w karabinach i karabinkach pobojczyków pod lufą, do tej pory żołnierze nosili je przy bagnecie, na pasie. W 1862 roku wprowadzono do uzbrojenia modele karabinów z zamkiem kapiszonowym od pistoletu M1858 z tzw. „małą płytą zamka”. Karabin M1854 i M1862 wyposażony był w tulejowy bagnet kolny o głowni czwórgrannej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Karabin Lorenz M1854 · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.