RPK () – radziecki ręczny karabin maszynowy powstały na bazie karabinka AKM.

Historia Jednocześnie z wprowadzeniem do uzbrojenia uniwersalnego karabinu maszynowego PK/PKS do uzbrojenia przyjęto ręczny karabin maszynowy RPK. Nowy rkm miał być uzbrojeniem tych pododdziałów, dla których PK/PKS był zbyt ciężki (np. spadochroniarzy). Armia Radziecka dysponowała już co prawda odpowiednim rkmem – RPD, ale nie cieszył się on specjalnym uznaniem (problemy z niezawodnością). Ponadto uznano, że najlepszym rozwiązaniem będzie broń zasilana z takich samych magazynków jak standardowy karabin AK/AKM.

W Wojsku Polskim pojawił się w latach 70 XX wieku, zakupiono wówczas około 5 tys. RPK i RPKS. Były używane przez jednostki specjalne i wojska powietrznodesantowe. Dzisiaj niewiele sztuk jest w użyciu w jednostkach powietrznodesantowych, zdecydowana większość pozostaje w magazynach. thumb|left|RPK z 75-nabojowym magazynkiem bębnowym Konstrukcję nowego karabinu maszynowego oparto na AKM dokonując tylko niezbędnych zmian. Na wydłużonej lufie o pogrubionych ściankach, zamontowano dwójnóg. Komora zamkowa została wzmocniona przez pogrubienie ścianek, zastosowano nieco cięższy zespół suwadło-zamek i zmieniono kształt kolby (dzięki czemu przy strzelaniu z dwójnogu można ją dodatkowo docisnąć do ramienia ręką).